جـهـا ن بـيـنـی حـا فـظ

++++++++++++++++++++++++

ترجيـح جـهـان هـسـتـی بـه مـو ا عـيـد

=========================================

* به نيمجو نخرم طاق خانقاهورباط

مراكه مصطبهايوان و پای خم طنبیست!

* من نخواهمكرد ترك لعل يار وجام می

زاهدان، معذورداريدم كهاينم مذهباست!

* بهمن ، حكايت ارديبهشت میگويد:

پ نهعاقلاست كهنسيه خريد ونقد بهشت!پ

* ساقی! بيارباده كهماه صيام رفت.

درده قدح! كهموسم ناموس ونام رفت.

وقتعزيزرفت، بيا تا قضاكنيم

عمری كهبیحضور صراحیوجام رفت!

درتاب توبه چندتوانسوخت همچوعود؟

میده! كهعمر برسر سودای خام رفت.

* گر زمسجد بهخراباتشدم عيبمكن:

مجلس وعظ درازاستو زمان خواهدشد.

ایدل! ار فرصت امروز بهفردا فكنی

مايهی نقد بقارا كهضمانخواهدشد؟

* چنان بزد ره اسلام غمزهی ساقی

كهاجتناب زصهبا مگرصهيبكند!

زعطر حور بهشت آننفس برآيدبوی

كه خاك ميكدهیما عبير جيب كند!

* سايهی معشوق اگرافتادبرعاشق چهشد؟ـ

ما بهاومحتاجبوديم اوبهما مشتاقبود!

درشب قدر ار صبوحیكردهام عيبممكن:

سرخوشآمد يار و جامی بركنار تاقبود!

رشتهی تسبيح اگربگسست معذورمبدار:

دستم اندرساعد ساقیی سيمينساق بود!

* من كهامروزم بهشت نقد حاصلمیشود

وعدهی فردای زاهد را چراباوركنم؟

* نيستدركس كرم و وقتطرب میگذرد

چاره ايناستكه سجاده بهمیبفروشيم!

* منعام زعشق اگركنی ای مفتیی زمان

معذوردارمات، كهتو اورا نديدهای

آب حيات ومرتبت خضر يافتی

يكبار اگرتوخود لب دلبر مكيدهای!

* صوفی! بيا كهشد قدح لاله پر ز می

طامات تابهچند وخرافات تابهكی؟

فردا شراب كوثر وحور ازبرایماست

وامروز نيز ساقی مهروی وجام می.

* گل ازخلوت بهباغ آورد مسند،

بساط زهد را چونغنچه كنطی!

د ر مـعـا ر ضـه بـا ز ا هـد و صـو فـی

=========================================

* راز درون پرده ز رندان مست پرس

كاين كشفنيست زاهد عالیمقام را.

* حافظا، می خور ومستیكن و خوشباش، ولی

دام تزويرمكن چون دگران قرآن را!

* ترسم كهصرفهئینبرد روز بازخواست

نان حلال شيخ زآب حرام ما!

* دلم ازصومعهو صحبت شيخاست ملول

يار ترسابچه و خلوت خمار كجاست؟

* اگرچه باده فرحبخش و باد گلبيزاست

بهبانگ چنگ مخور می، كه محتسب تيزاست!

صراحیئی وحريفی گرت بهچنگافتد

بهعقلنوش ، كهايام فتنهانگيزاست!

درآستين مرقع پياله پنهانكن

كههمچو چشم صراحی زمانه خونريزاست!

بهآب ديده بشوئيمخرقههاازمی

كهموسم ورع و روزگار پرهيزاست!

* فقيه مدرسه دی مستبود وفتواداد

كه می حرام، ولی به ز مال اوقافاست!

* نهمن ز بیعملی درجهان ملولم و بس، ـ

ملالت علما هم ز علم بیعملاست.

* روزه يكسو شدو عيدآمد و دلهابرخاست.

می بهخمخانه بهجوشآمدو، می بايدخواست!

نوبت زهدفروشان گرانجان بگذشت

وقتشادی وطربكردن رندان برخاست.

* بهمن حكايت اردیبهشت میگويد:

نهعاقلاستكه نسيهخريدو نقد بهشت!

* خدارا، محتسب! مارا بهفرياد دفونی بخش

كه ساز شرع زينافسانه بیقانون نخواهدشد!

* بياای شيخ و درميخانه با ما

شرابیخور كه دركوثر نباشد.

زمن بنيوش و دل درشاهدی بند

كهحسناش بستهیزيور نباشد.

بشویاوراق اگر همدرس مائی!ـ

كهحرف عشق دردفتر نباشد.

* چهجای صحبت نامحرماست مجلس انس؟ـ

سر پياله بپوشان كه خرقهپوشآمد!

زخانقاه بهميخانه می رود حافظ ،

مگر زمستیی زهدوريا بههوشآمد!

* بيا بهميكدهو چهرهارغوانیكن!

مرو بهصومعه، كانجا سياهكاراناند!

* زاهدان بیبهرهاند ازجرعهی كأسالكرام ـ

اينكرامت همره عشاق مسكين كردهاند.

ازخردبيگانهئی چونداند اندربركشيد

دختر رز را كهنقد عقل كابينكردهاند؟

* غلام همت دردیكشان يكرنگم

نهآن گروه كهازرقلباسو دلسيه اند.

* گرمن ازميكدههمتطلبم عيبمكن:

پيرما گفت كه درصومعه همتنبود!

* پيالهبركفنام بند تاسحرگهحشر

بهمی زدلببرم هول روز رستاخيز!

* ريای زاهد سالوس جان من فرسود

قدحبيارو بنهمرحمی براين دل ريش:

ريا حلالشمارند و جام باده حرام ـ

زهیطريقتومذهب! زهیشريعتوكيش!

* بیخبرند زاهدان.ـ نقش بخوان و لاتقل!

مست رياستمحتسب.ـ بادهبخواه و لاتخف!

مفتییشهر بين كهچون لقمهیشبهه میخورد!ـ

يالودم اش درازباد اينحيوان خوشعلف!

* چوطفلان تاكی ـ ای واعظ !ـ فريبی

بهسيب بوستان و جوی شيرم؟ـ

من آن مرغام كههرشاموسحرگاه

زبام عرش میآيدصفيرم!

* واعظ ز تاب فكرت بیحاصل ام بسوخت ،

ساقیكجاست تازند آبیبرآتش ام؟

* بيارمی! كهبهفتوای حافظ ، ازدل پاك

غبار زرق بهفيض قدح فروشويم!

* عنان بهميكده خواهيمتافت زينمجلس،

كهوعظ بیعملان واجباستنشنيدن.

مبوس جزلب معشوقوجام می، حافظ !

كهدست زهدفروشان خطاستبوسيدن.

* تسبيح وخرقه لذتمستی نبخشدت ـ

همت دراينعمل طلبازمیفروشكن!

* زاهد! چوازنمازتو كارینمیرود

هم مستیی شبانهو رازونياز من !

* شراب لعل كش و، روی مهجبينان بين!ـ

خلاف مذهب آنان جمال اينان بين!

بهزير دلق ملمع كمندهادارند ـ

درازدستیی اين كوتهآستينان بين!

* كردار اهل صومعهام كرد میپرست

اين دود بين كهنامهیمن شدسياه ازاو!

* ما شيخ و واعظ كمتر شناسيم:

يا جام باده، ياقصهكوتاه!

* می صوفیافكن كجامیفروشند

كهدرتابم ازدست زهد ريائی!

* زاهد! مكن ازنسيهحكايت، كه بهنقدم

ياریست چوحوریو سرائی چوبهشتی!

* بياكه، خرقهی من گرچه رهن ميكدههاست

زمال وقفنبينی بهنام من درمی!

* بيار بادهی رنگين، كه يكحكايت فاش

بگويمو بكنمرخنه درمسلمانی:

پـ بهخاك پای صبوحیكشان! كهتا من مست

پ ستاده بردرميخانهام بهدربانی

پ بههيچ زاهد ظاهرپرست نگذشتم

پ كهزير خرقه نهزنارداشت پنهانی!پ

* برتو گرجلوهكند شاهد بخت، ای زاهد

ازخدا جز میومعشوقه تمنانكنی!

* دل بهمی دربند، تامردانهوار

گردن سالوسوتقوا بشكنی.

چون ز خم بیخودی رطلیكشی

كمزنی ازخويشتن لاف منی.

خاكسانشو درقدم، نی همچو ابر

جمله رنگآميزیی و تردامنی.

* بيا كهرونق اينكارخانه كمنشود

بهزهد همچوتوئی يا زفسق همچومنی.

* دونصيحت كنمات، بشنوو صدگنجببر:

ز در عيش درآیو بهره زهد مپوی!

بوی يكرنگی ازايننقش نمیآيدباز

دلق آلودهی صوفی به می صاف بشوی!

مـشـر ب خـر ا بـا تـيــا ن

============================

* من نخواهمكرد ترك لعل يار وجام می

زاهدان، معذورداريدم كهاينام مذهباست!

* ورای طاعت ديوانهگان زمامطلب

كهشيخ مذهب ما عاقلی گنهدانست.

* حافظا! روز اجل گر بهكفآری جامی

يكسرازكوی خرابات برندتبهبهشت!

* توو تسبيحو مصلا و ره زهدوصلاح

منو میخانهو زنار و ره ديروكنشت!

صوفی آن صاف بهشتی نبود، زانكهچومن

خرقه درميكدهها رهن می ناب نهشت.

* ساقی! بيارباده كهماه صيام رفت.

درده قدح! كهموسم ناموسونام رفت:

وقت عزيزرفت، بيا تاقضاكنيم

عمریكه بیحضور صراحیوجام رفت !

درتاب توبه چندتوانسوخت همچوعود؟

می ده! كهعمر برسر سودایخام رفت.

بربوی آنكه جرعهی جام ات بهمارسد

درمصطبه دعای تو هرصبحوشام رفت.

دلرا ـ كهمردهبود ـ حياتیزنو رسيد

تا بوئیازنسيم میاش درمشامرفت.

* عشقات رسد بهفرياد، ورخود بهسان حافظ

قرآن ز بر بخوانی برچاردهروايت !

* حديث عشق زحافظ شنو نهازواعظ

ـ اگرچه صنعتبسياردرعبارتكرد ـ:

ثواب روزه وحج قبول ، آنكسيافت

كه خاك ميكدهیعشقرا زيارتكرد!

* مريد پيرمعانم: زمنمرنج ایشيخ ،

چراكه وعدهتوكردیو اوبهجاآورد !

* منو انكار شراب؟ ـ اين چهحكايتباشد!

غالبا اينقدرم عقلوكفايت باشد!

منكه شبها ره تقوازدهام بادفوچنگ

اينزمان سربهرهآرم؟ ـ چهحكايتباشد؟

بندهی پير مغانم كهزجهلامبرهاند

ـ پيرما هرچهكند عين ولايت باشد! ـ

* بهوشباش، ك�